سفارش تبلیغ
صبا

مکنون

چرخ زد زاده ی حیدر 
پسر ساقی کوثر
زاده ی ام بنین
شاه زمین 
حضرت عباس
به دور همه ی قافله 
آنگاه صدا زد 
که یاران گرانقدر
عزیزان
همه آرام
سکوتی بنمایید
و آهسته برانید
به این دشت
همه استر خود را
که دلداده زهرا
گل مولا
گل حیدر
نفس جان عمو ... جان ... علی اصغر
ثمر قلب حسین ابن علی 
حضرت ارباب
دلش سیر و لبانش شده سیراب
و شاید برود خواب
...
همه آرام
..
و می رفت عجب قافله ای در دل صحرا
همه زاده ی زهرا ...
همه ...

 

 


نوشته شده در یکشنبه 92/8/12ساعت 1:40 عصر توسط متین| نظرات ( ) |


از آمدن و رفتن ما سودی کو؟
 / از بافته‏ی وجود ما پودی کو؟

در چنبر چرخ جان چندین پاکان / می‏سوزد و خاک می‏شود، دودی کو؟

 

از آمدن و رفتن ما سود همین                             هر روز همه سر خوش و من باز غمین

می خواهمت ای خدا که در کنج بهشت                      من باشم و یار و قهوه و دود همین

 

از آمدن و رفتن ایام چه سود                                                از شعر پر از نکته ی خیام چه سود

بر تار تغنی زده ناخن ، بسیار                                                کس نیست که پنجه بر زند بر سر پود

 

بر بافته ی وجود تان پود ، نبود                                 ایمان کسی  قبول و مردود نبود

کی نار به گل ستان مبدل می گشت                          در بابل عشق اگر که نمرود نبود

 

***

از دی  که گذشت  هیچ از او یاد مکن! / فردا که نیامده است، فریاد مکن!

بر نامده و گذشته بنیاد مکن! / حالی خوش باش و عمر بر باد مکن

 

هرچند بد است غصه ی ایام خوریم                            از بوده و باید که نباید ببریم

اینطور که گفته ای عمل گر بکنیم                             باید که به نرخ روز نان را بخوریم

 

از دی که گذشت هیچ از او یاد مکن                         از می که نرسته داد و فریاد مکن

آواز جمالات تو ای دختر شاه                                   از ری بگذشت ، زلف بر باد مکن

 

در روز ازل عشق تو ایجاد شده                                 با « صور» همه به جز تو بر باد شده

خیام کجاست تا بگویم عالم                                    بر نامده و گذشته بنیاد شده

 

***

در خواب بُدم مرا خردمندی گفت: / «کز خواب کسی را گُل شادی نشکفت

کاری چه کنی که با اجل باشد جُفت / می خور که به زیر خاک می‏باید خُفت.»


همچون من اگر دو دیده پر آب کنی              صد نقشه ی وصل یار بر آب کنی

حتما که خردمند به خوابت گوید                    بهتر بودت که روز و شب خواب کنی

 

در بزم قمار رند پیری می گفت                      باید که به باده تا سحرگاه نخفت

بر شاه دهی دل که در این نرد حیات              دائم بشود تاس تو شش، آنهم جفت

 

در خواب بدی تو را خردمندی گفت                کز خواب کسی را گل شادی نشکفت ؟

خیام ! در این زمانه شادی رویاست                تنها نه به شب که روز هم باید خفت


نوشته شده در یکشنبه 92/8/12ساعت 10:1 صبح توسط متین| نظرات ( ) |


حالا برای آنکه مرا زیر و رو کنی
کافیست سر به سینه ی پرغم فرو کنی
تنها صدای این دم سرد مرا تو خوب
با گوش جان نیوشی و آنگاه رو کنی
بر آسمان و از غم من شکوه ها کنی
اصلا مرا تو با خود او روبرو کنی
باید بگویمش که دگر جان و مال نیست
باید که قصد بردن این آبرو کنی
هر طور مایلی تو ... چطور است با عذاب
من را شبیه قوم بدان زشت رو کنی؟
امشب دلم پر است و می جوشم از سکوت
وقتش رسیده برگ مرا پشت و رو کنی
وقتش رسیده است عذابی شبیه مرگ
تقدیر این جماعت زشت و دو رو کنی
ترسم که پرده افکنم از غصه ها و باز
قصد ادب نمودن این شوخ رو کنی
حرفم زیاد و وقت کم ... ای کاش روز حشر
امر حساب خلق خود از من شرو(ع) کنی

متین 

 


نوشته شده در دوشنبه 92/8/6ساعت 5:35 صبح توسط متین| نظرات ( ) |

*  تضمین به غزل حضرت لسان الغیب


اریکه ی ادب و شعر را صدارت کرد 

به دولت دل ما اینچنین امارت کرد  

دو دیده  مقبره ی خواجه را زیارت کرد

و طبع شعر من از حافظ استعارت کرد

که مطلع غزلش را به این عبارت کرد

بیا که ترک فلک خوان روزه غارت کرد                     هلال عید به دور قدح اشارت کرد

ثواب روزه و حج قبول آن کس برد                     که خاک میکده ی عشق را زیارت کرد

جهان طفیلی شش گوشه ی خرابات است

می جنون من از خوشه ی خرابات است

و هرچه کرده دلم ، توشه ی خرابات است

دوای درد من اندوشه ی خرابات است

و گرمی دل من کوشه ی خرابات است

مقام اصلی ما گوشه ی خرابات است                              خداش خیر دهاد آنکه این عمارت کرد

بهای باده ی چون لعل چیست ؛ جوهر عقل                     بیا که سود کسی برد کاین تجارت کرد

وباز قصه ی آن ابروان محرابی

خدا امان ده از آن ابروان محرابی

نگار و ... تیر و ...کمان ابروان محرابی

دوباره وقت اذان ابروان محرابی

و سجده ... سجده بر آن ابروان محرابی

نماز در خم آن ابروان محرابی                                      کسی کند که به خون جگر طهارت کرد

فغان که نرگس چشمان شیخ شهر امروز                          نظر به دردکشان از سر حقارت کرد

ردای عشق به بر کن ز دیده منت دار

دوباره خیز و خطر کن زدیده منت دار

به شهر راز سفر کن زدیده منت دار

و سینه غرق شرر کن زدیده منت دار

و ان یکاد زبر کن زدیده منت دار

به روی یار نظر کن زدیده منت دار                                که کار دیده نظر از سر بصارت کرد

حدیث عشق زحافظ شنو نه از واعظ                               اگرچه صنعت بسیار در عبارت کرد

 

متین


نوشته شده در شنبه 92/8/4ساعت 3:31 عصر توسط متین| نظرات ( ) |

ای مستجاب لحظه ی اشک کمیل ها

آئین استحاله ی قلب فضیل ها

بالای صدر عالم خلقت نشسته ای

ای ماسوی بپای تو در قعر ذیل ها

یا خود به اختیار خودش یا به امر تو

خواهد کشید جانب عشق تو میل ها

هر مرکبی به امر شما می شود روان

در آسمان و جاده و دریا و ریل ها

یوسف ترین عزیز به مصر بقا تویی

دست تو رزق گندم و آن سنگ کیل ها

کنعان بدون روی تو ویرانه ای شده 

یعقوب و طعنه و سر نیش رتیل ها

وقت عذاب قوم تو آیا نمی رسد؟

آخر کجاست غیرت زلزال و سیل ها

تنها برای سیصد و اندی نمی شود

پایان انتظار هزاران و خیل ها ؟

برگرد ای مسافر صحرای بی کسی

ای مستجاب لحظه ی اشک کمیل ها

 

متین


نوشته شده در پنج شنبه 92/8/2ساعت 11:17 عصر توسط متین| نظرات ( ) |